Cada par d'años -creo recordar que dende'l 8-7, vienen entregándose los premios Escoba d'Oro y Escoba de Plata, per parte de ATEGRUS (Asociación Técnica para la Gestión de Residuos, Aseo Urbano y Medio Ambiente), coincidiendo que se xunten nel IFEMA de Madrid na Feria Internacional del Urbanismo y el Medio Ambiente. El xuráu de l'asociación lo que fai ye evaluar memories técniques onde los conceyos detallen les inversiones en maquinaria, personal y nuevos sistemes de reciclaxe y limpieza. Polo tanto, nun dexa de ser una ferramienta de márketing pa impulsar campañes d'imaxen d'una ciudá moderna y llimpia. Y, como tou productu de márketing, tien un coste económicu. Nesti casu, el propiu de presentase, acudir a feries y patrocinar eventos. Lo que nun esperes enxamás ye que los miembros del xuráu visiten los conceyos o ciudades que se presenten. Conclusión más evidente: los ayuntamientos danse'l premiu a ellos mesmos pol fechu de presentase. Asina que, esta especie d'Óscar de la hixene municipal, recuerda más a esos concursos de belleza nos que gana quien meyor sonríe al xuráu, quien los trabayó personalmente ún a ún o quién cuenta con un padrín que tolo paga.

El chiste fácil ye que-y dieran esti añu ún d'estos galardones a Mieres. Que sí, ho, a Mieres, y el que nun me cree que repase la prensa d'estos díes atrás. La broma yá vien d'atrás de cuando-y lu daben añu sí y añu tamién a Uvíéu. Yá d'aquella, los vecinos preguntábense por qué partes de la ciudá anduviera'l xuráu, porque bien sabíen de los problemes que teníen nos barrios y, ainda más, nes parroquies rurales de los alredores. Los cantos de los caminos vecinales recordaben les reserves de la biosfera. La hierba medrao facía sospechar a los vecinos que se taba participando nun programa de reforestación. Y les brigaes de limpieza yeren más complicaes de ver nel extrarradiu qu'al conceyal de mediu rural si se lu necesitaba pa dalgo.

Al final, siempre entendí qu'estos premios teníen una categoría secreta llamada 'capacidá pa mantener la compostura demientres los vecinos protesten o, simplemente, s'esgüeven de risa'. O, probablemente meyor, lo que se premie sea la imaxinación d'unos técnicos con una creatividá insuperable a la hora de presentar memories, informes y dosieres enllenos de fotografíes y planos a colorinos. Pero, sea lo que sea, la concesión de los premios val polo menos pa despertar ente los vecinos una sonrisa irónica, pa partise'l culu nes tertulies del mediodía y pa cabrease los más daos a cabrease que, nun sitiu como Mieres, son cientos. ¿Qué digo cientos? ¡Miles! En Mieres, la verdá, el que nun tea cabreáu ye que nun ye de Mieres.