Birkaç gün önce çevremde herkes birbirine soruyordu: CHP üyeliğimi nasıl sonlandırabilirim? Anında yanıtlar yağdı: E-Devlet’e gir. “Siyasi parti üyeliği iptal” bölümünü seç. Tıkla. Ne de olsa benim yaştakiler zorlanıyor böyle işlerde. Bir saatte şu kadar insan, iki saatte bu kadar insan ayrıldı. Sayılar havada uçuşuyor. Müthiş bir sinerji. Eyvah e-Devlet tıkandı. Şimdi açıldı, devam. İlk akşam 900 bin sayısı dolaşıyordu.

Hayatım boyunca hiçbir partiye üye olmayan ben, 19 Mart sonrası CHP’ye üye oldum. Salı günü Özgür Özel’i dinledikten sonra... CHP’liler bugün hangi yolu seçecek? Saray’la uzlaşmak mı? Yoksa Anadolu’nun riskli ama onurlu yolunu mu? Sorularını kendime sordum ve karar vermek zor olmadı. Mustafa Kemal Atatürk’ün gösterdiği yol benim de yolumdur deyip/ Yeni Parti’ye üye olmak için eski CHP’den istifa ettim.

Özgür Özel’in sözleri ve benzetmesi, siyasi tartışmanın ötesinde tarihsel bir hafızayı harekete geçiriyordu. Sizce bütün bu yaşananlar normal mi?

***

Dün bu yazıyı yazarken, her yandan, tüm gruplardan sevinç haberleri geliyordu. Ne sevindik ne sevindik! Bayram ettik!

Ankara’da NATO zirvesi öncesinde gerçekleştirilen operasyon kapsamında tutuklanan, aralarında TEMA gönüllülerinin, gazetecilerin ve akademisyenlerin bulunduğu çok sayıda kişi tahliye edildi de ondan! Bu insanlar bir aya yakın süredir terör örgütü üyeliği suçlamasıyla tutuklandılar, tüm hakları engellendi. Ve biz şimdi çok seviniyoruz, meğer suçları yokmuş diye!

Tanrı aşkına bu normal mi?

***

Çiğdem Mater ile Mine Özerden... İkisi de işlemedikleri “suçlar” -Gezi davası- nedeniyle dört yıldır hapiste. Dört yıl sonra ailelerinden, avukatlarından, yaşam çevrelerinden yüzlerce kilometre uzağa, İzmir Şakran Cezaevi’ne sevk edildiler.

Bu yalnızca bir nakil işlemi değil; aile bağlarını, savunma hakkını, insani ilişkilerini de zorlaştıran bir uygulamadır. Üstelik hiçbir gerekçe hiçbir bilgi avukatlara ve ailelere verilmedi. Bu normal mi? Bu zulümdür, düşman hukukudur. Bu normal mi?

***

Eski CHP’de kalanlar, Türkçe dilbilgisinden sınıfta kaldı. CHP binasına astıkları kocaman Atatürk ve Türk bayraklı afişe şöyle yazmışlar: “Ne Cumhuriyetinden ne de partinden vazgeçmeyeceğiz.”

Oysa Türkçemizde “ne... ne...” kalıbının ardından olumsuz fiil gelmez. Gelemez. Bunu bize daha ilkokulda öğrettiler. Doğrusu şöyle olmalı: “Ne Cumhuriyetinden ne de partinden vazgeçeceğiz.” Bu halinde, eski CHP Atatürk’ün Cumhuriyetinden de partisinden de vazgeçtik demiş oluyor. (Bu konuda ilk dikkatimi çeken Özlem Gürses’e teşekkürler.)

Parti yetkililerinin dilbilgisinden sınıfta kalmaları normal mi?

***

2026 FİFA Dünya Kupası final maçında sınıfta kalan ise TRT oldu. Halkın vergileriyle varlığını sürdüren bu kurum, maç arası Shakira, Justin Bieber, Madonna ve nicelerinin yer aldığı “show”u göstermedi.

Rivayet muhtelif. Kimi çıplaklık diyor, kimi sahanın renkleri LGBTİ+ (gökkuşağı) korkuttu diyor. Tanrı korusun çıplakları ya da eşcinselleri görüp de Türk halkı soyunmaya, dans etmeye ya da cinsiyet değiştirmeye karar verirse diye korktular herhalde. Sizce bu normal mi?

***

Doktorun biri Ağrı’da çıkmış, ilan veriyor: “Kadın sünnetini klinikte yapıyorum” diye!

Dünyanın yasakladığı bu rezillik, laik Türkiye Cumhuriyeti’nde oluyor. Bu normal mi?

***

Ardahan Valisi Mehmet Fatih Çiçekli, bisiklet festivalinde profesyonel bisiklet sürüşüne uygun olarak tayt giydiği için görevden alındı. Şalvarla takkeyle mi bisiklete binseydi! Yuh artık!

Sizce bu normal mi? Vali görevine dönsün diye imza kampanyası başladı. İnternette imza verebilirsiniz.

***

Özgür Özel’in sözleri, Çiğdem Mater ve Mine Özerden’in sürgün niteliğindeki cezaevi nakilleri, kadın sünnetinin Türkiye’de tartışılır olması, TRT’nin tavrı, spor kıyafeti nedeniyle valiyi görevden alma... Bunların her biri farklı alanlara ait gibi görünse de aynı soruya bağlanıyor: Cumhuriyetin hukuk, laiklik ve insan onuru ilkeleri korunacak mı, aşındırılacak mı?

Normal olan nedir biliyor musunuz: Teslimiyet ile direniş arasındaki tercih yapmak.

Cumhuriyet yalnızca 1923’te kurulmadı; her kuşak onu kendi vicdanıyla yeniden kurmak ya da sessiz kalarak yıkımına seyirci olmak arasında bir seçim yaptı. Bugün de önümüzde duran soru budur.