Krystyna Romanowska: Pierwsza księga nowych przygód Tytusa, Romka i A’Tomka powstawała na trzech kontynentach. Jak właściwie do tego doszło?

Artur Chmielewski: Ta książka dojrzewała we mnie bardzo długo. Papcio Chmiel zawsze mi powtarzał: „Zostaw ten kosmos, po co ci ten kosmos? Tam nic nie ma. Zrób coś pożytecznego, wyrzeźbij coś, napisz książkę”. To było bardzo w jego stylu. Ja, pracujący w NASA, i ojciec wciąż patrzący na to trochę jak na abstrakcję.

Po jego śmierci cztery lata temu, zacząłem myśleć o książce coraz poważniej. Przede wszystkim dlatego, że chciałem ratować wszystkie ojcowskie dowcipy, które pamiętałem. Papcio Chmiel nie był tylko rysownikiem. On właściwie cały czas żartował. W domu nieustannie leciały dowcipy, gry słów, absurdalne skojarzenia. – Kochanie, może porozmawialibyśmy o stopniach dzieci albo o tym, dokąd jadą na kolonie, a nie dowcipkowali cały czas?” – pamiętam takie rodzinne sceny przy obiedzie. Pamiętam setki tych sytuacji, powiedzonek, żartów. – Szkoda byłoby to stracić – pomyślałem sobie. – Zróbmy tę książkę.

No i tak zaczęła się ta niezwykła współpraca na trzech kontynentach. Ja siedziałem w Ameryce Północnej, ilustrator Zbyszek Larwa pracował w Polsce, Karol Weber, scenarzysta komiksowy, akurat mieszkał wtedy w Afryce. Do tego jeszcze Maciek i Kamil z wydawnictwa, którzy świetnie znali mojego ojca (którzy przez ostatnie lata życia ojca znali go czasem nawet lepiej ode mnie, bo ja mieszkałem w Stanach i przylatywałem głównie na jego urodziny) i bardzo pomagali pilnować „papciowego tonu dowcipu”. Spotykaliśmy się online i właściwie nieustannie rzucaliśmy pomysłami. Na szczęście pilnowaliśmy, żeby nie przedobrzyć. Mieliśmy mnóstwo dowcipów, ale kategorycznie decydowaliśmy: „Za dużo. Usuwamy”. Staraliśmy się zachować pierwotnie wyczucie rytmu komiksu. Papcio Chmiel czasami robił stronę prawie bez dymków, żeby historia oddychała. Staraliśmy się zachować właśnie tę lekkość.

Jak się pilnuje „papciowego tonu dowcipu”?