Η πρώτη και βασική ερώτηση που ήγειρε η ανακοίνωση της Συμφωνίας Κοινής Άμυνας της Μέκκας, μεταξύ της Τουρκίας της Σ. Αραβίας και του Πακιστάν, ήταν «γιατί;». Γιατί χρειαζόταν αυτή η συμφωνία; Γιατί η κάθε μια χώρα από αυτές χωριστά, αλλά και όλες μαζί θεώρησαν επιβεβλημένο να συνάψουν αυτή την συμφωνία; Πού στοχεύουν;

Πού στοχεύει μια συμφωνία η οποία προβλέπει, όπως οι ίδιοι δηλώνουν, ότι περιέχει μια παράγραφο ανάλογη με την παράγραφο 5 του ΝΑΤΟ, που υποχρεώνει όλα τα μέλη του να συστρατευτούν με οποιοδήποτε μέλος δεχθεί επίθεση από τρίτους;

Για να το θέσω διαφορετικά: πόσο… φυσιολογική είναι η συμφωνία αυτή;

Ο πρωταρχικός στόχος της συμφωνίας αυτής είναι ασφαλώς το Ισραήλ, του οποίου οι σχέσεις με την Τουρκία ολοένα και χειροτερεύουν.

Έτσι, η Τουρκία, για να ενισχύσει τη θέση της, συνεταιρίζεται με το Πακιστάν που κατέχει πυρηνικά όπλα -όπως και το Ισραήλ, αν και το τελευταίο δεν το αναγνωρίζει δημοσίως-, για να υπάρχει ο φόβος της χρήσης τους σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης από το Ισραήλ και, τουλάχιστον, έως ότου αποκτήσει και η ίδια πυρηνικά όπλα, όπως είναι σαφές ότι επιδιώκει.

Επιπλέον, συνεταιρίζεται με την Σ. Αραβία, αφενός για τον ηγετικό ρόλο που παίζει στην περιοχή της και, αφετέρου, για την επιρροή που ασκεί στην Ουάσιγκτον.

Και αυτά βρίσκονται σε αρμονία με τον ηγετικό περιφερειακό ρόλο που η Τουρκία θέλει να αναπτύξει στην περιοχή της.

Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί να χρειάζεται μία αλά ΝΑΤΟ προστασία της με το Πακιστάν και την Σ. Αραβία, όταν ανήκει στο ΝΑΤΟ, όπου μάλιστα διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο Στρατό μετά τις ΗΠΑ και, επιπλέον, έχει καλλιεργήσει ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ;

Η απάντηση ίσως να βρίσκεται στο εξής: H ανατρεπτική, πιθανόν, αυτή συμφωνία -που υπογράφηκε για την εξασφάλιση της αποτρεπτικής ισχύς της σε σχέση με το Ισραήλ και τον έλεγχο  της Ανατολικής Μεσογείου- υποδεικνύει, με δραματικό τρόπο, το ράγισμα, αν όχι την κατάρρευση, της εμπιστοσύνης που οι χώρες είχαν στον μέχρι πρόσφατα ρόλο που έπαιξαν οι ΗΠΑ: την εγγύηση της ασφάλειας των χωρών της επιρροής της.

Άρα οι χώρες αυτές αισθάνονται τώρα ότι μπορούν να ενεργούν ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ και, επιπλέον, ότι οφείλουν να λάβουν μέτρα για να προστατεύσουν την κυριαρχία της, αφού πλέον δεν μπορούν να βασίζονται στις ΗΠΑ.

Κι αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη κατάσταση.

Τώρα, όσον αφορά την Ελλάδα, ενώ η συμφωνία αυτή δεν στρέφεται πρωτίστως εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, έχει και αυτές στο στόχαστρό της, και για έναν επιπλέον λόγο, καθώς η Άγκυρα δεν είδε με καλό μάτι την ανάπτυξη στενών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και του Ισραήλ.

Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν μπορούν φυσικά να ενεργούν με βάση τι αρέσει και τι δεν αρέσει την Τουρκία. Και εξάλλου αν δεν είχε καταλάβει ένα μέρος της Κύπρου κι αν δεν απειλούσε την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας στο Αιγαίο, ίσως να μην χρειαζόταν να αναπτύξουν τόσο θερμές σχέσεις μαζί του.

Ωστόσο, υπό τις συνθήκες που επικρατούν, και επιπλέον με τις νέες συνθήκες που ενδέχεται να δημιουργήσει η συμφωνία αυτή, καλά έκαναν. Και γιατί να μη συνάψουν μεταξύ τους μια ανάλογη συμφωνία με αυτήν που μόλις υπέγραψε η Τουρκία με την Σ. Αραβία και Πακιστάν;

Όταν μιλάμε για την προσφορά του απόδημου Ελληνισμού προς την Ελλάδα, αναφερόμαστε αποκλειστικά σε εμάς τους Έλληνες που ζούμε και δραστηριοποιούμαστε στο εξωτερικό. Ωστόσο, υπάρχει μια ακόμα διάσταση, ιδιαίτερα σημαντική, που παραγνωρίζουμε: Αναφέρομαι στην προσφορά αυτών που επαναπατρίστηκαν - και είναι βέβαια πολλοί. Μια προσφορά τεράστια στη μεταφορά τεχνογνωσίας, νοοτροπίας και στην οικονομία. Θα παραθέσω δύο απλά παραδείγματα που συνάντησα τον τελευταίο καιρό, το ένα στην Αμοργό και το άλλο στην Λήμνο, που μου έκαναν εντύπωση και που με ώθησαν να σας τα μεταφέρω:

Είχα αρχίσει να σχολιάζω ένα άλλο θέμα που τράβηξε την προσοχή μου, τις διαπραγματεύσεις της Γενεύης μεταξύ Αμερικής και Ιράν -τι έγινε στ’ αλήθεια εκείνο το «παράδοση άνευ όρων» που απαιτούσε ο Τραμπ; - μέχρι που άκουσα τις σειρήνες ενός ασθενοφόρου να ουρλιάζουν. Και καθώς ήμουν αφοσιωμένος στο γράψιμο, προς στιγμήν νόμιζα ότι βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη, αφού ο ήχος τους είναι ίδιος. Δεν άργησα όμως να συνειδητοποιήσω ότι βρίσκομαι στην Αθήνα και, επιπλέον, ότι ακούω συχνά σειρήνες ασθενοφόρων στην ελληνική πρωτεύουσα, για να μην πω αρκετά συχνά. Με την ευκαιρία να σημειώσω ότι ο ήχος που κάνουν οι σειρήνες είναι πολύ δυνατός. Χρειάζεται άραγε να είναι τόσο δυνατός; Το καταλαβαίνω για τη Νέα Υόρκη, αν και εκεί ακόμα είναι πολύ δυνατός.

Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως τον «από μηχανής θεό» της πολιτικής του και ως το άλλοθι της αποτυχίας του να ανακουφίσει - όπως υποσχέθηκε- τον λαό από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, με πρώτο την ακρίβεια, βρίσκει δυστυχώς σύμμαχο το Ανώτατο Δικαστήριο, στο οποίο ο ίδιος διόρισε τους περισσότερους δικαστές. Έτσι, με χθεσινές του αποφάσεις το Ανώτατο Δικαστήριο ενισχύει την εξουσία του Προέδρου σε μεταναστευτικά θέματα. Ενδεικτικοί είναι οι τίτλοι των δύο μεγάλων εφημερίδων της χώρας, της «New York Times» και «Wall Street Journal»: «Το Ανώτατο Δικαστήριο επεκτείνει την εξουσία του Tραμπ έναντι των μεταναστών», είναι ο τίτλος της «NYT», ενώ η «WSJ» έχει ως τίτλο: «Το Ανώτατο Δικαστήριο αφαιρεί τις ανθρωπιστικές προστασίες από πολλούς μετανάστες».

Ας βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους: Ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ που επισκέφθηκε την Κύπρο τελευταία φορά ήταν ο Μπαν Κι-μουν, το 2010, και πρόεδρος της κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ο Δημήτρης Χριστόφιας. Τους θυμάστε; Τώρα, 16 χρόνια αργότερα, ο Αντόνιο Γκουτέρες επισκέπτεται την Κύπρο -αν και η θητεία του λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2026- και πρόεδρος της Μεγαλονήσου είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Σε τι βοήθησε η τότε επίσκεψη και τι επιτεύχθηκε στα 16 χρόνια που μεσολάβησαν; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι ότι όχι μόνο δεν επιτεύχθηκε κάτι, αλλά συνέβη το αντίθετο: Ο χρόνος της απραξίας και των σκανδάλων που μεσολάβησε, επέτρεψε στην Τουρκία να ενισχύσει περισσότερο την αξίωσή της για την «λύση» δύο κρατών.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Μέσα σε εγκάρδια και φιλική ατμόσφαιρα, φίλοι και συνεργάτες συγκεντρώθηκαν στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στη Νέα Υόρκη για να αποχαιρετήσουν τη Μαίρη Βαξεβανίδου, προϊσταμένη του Γραφείου Δημόσιας Διπλωματίας, και τον Νίκο Θωμόπουλο, Εμπορικό Σύμβουλο του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων, καθώς ολοκληρώνεται η θητεία τους στη Νέα Υόρκη. Η γενική πρόξενος της Ελλάδος στη Νέα Υόρκη, Ιφιγένεια Καναρά, απηύθυνε χαιρετισμό καλωσορίζοντας τους παρευρισκόμενους, ενώ συνεχάρη θερμά τη Μαίρη Βαξεβανίδου και τον Νίκο Θωμόπουλο για τα πέντε επιτυχημένα χρόνια της υπηρεσίας τους στη Νέα Υόρκη και τους ευχήθηκε κάθε επιτυχία στη συνέχεια της σταδιοδρομίας τους. Η κ. Βαξεβανίδου, στον χαιρετισμό της, αναφέρθηκε στην άριστη συνεργασία που είχε με τη γενική πρόξενο, η οποία, όπως είπε, έχει διοργανώσει τόσες πολλές επιτυχημένες δράσεις στο Προξενείο, εξυπηρετώντας παράλληλα τους πολίτες με αποτελεσματικότητα. Επισήμανε επίσης ότι η κ. Καναρά συνέβαλε ιδιαίτερα στην παρουσία του Προξενείου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προβάλλοντας όχι τον εαυτό της, αλλά το έργο του Προξενείου και την προσφορά του προς το κοινό.

ΑΘΗΝΑ. Με επίκεντρο τον ρόλο του Απόδημου Ελληνισμού στη σύγχρονη πορεία της Ελλάδας και την αναγνώριση της πολυετούς προσφοράς της Ελληνικής Πρωτοβουλίας (The Hellenic Initiative - THI), πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 22 Ιουλίου το καθιερωμένο δείπνο της οργάνωσης, με φόντο την Ακρόπολη, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων ATHINA26, που φιλοξενούνται στην ελληνική πρωτεύουσα από τις 21 έως τις 23 Ιουλίου. Η εκδήλωση συγκέντρωσε ηγετικά στελέχη της Ομογένειας, επιχειρηματίες, δωρητές, εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας και προσωπικότητες του δημόσιου βίου, με κεντρικό ομιλητή τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της παρέμβασής του στη σημασία της ελληνικής Διασποράς και στη διαχρονική συμβολή της στην ενίσχυση της χώρας.

ΝΤΟΥΛΟΥΘ. ΜΙΝΕΣΟΤΑ. Με επίκεντρο την ελληνική γαστρονομία, τη μουσική, τους παραδοσιακούς χορούς και την ορθόδοξη παράδοση πραγματοποιήθηκε για 33η χρονιά το καθιερωμένο φεστιβάλ «Taste of Greece», το οποίο προσέλκυσε κατοίκους και επισκέπτες της περιοχής στο Ντούλουθ της Μινεσότα. Το φεστιβάλ φιλοξενήθηκε στις εγκαταστάσεις του Marshall School και διοργανώθηκε από την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία των Δώδεκα Αγίων...

Συλλεκτική σειρά γραμματοσήμων για τα 30 χρόνια του ΙΣΝ – Ανταπόκριση του «Ε.Κ.»