• Jak donoszą australijskie media, UE i Australia są blisko zawarcia porozumienia o wolnym handlu, nad którym pracowano przez 8 lat.
• Umowa umożliwi europejskim firmom zwiększenie eksportu maszyn, chemikaliów i produktów przemysłowych o około 10-12 mld dol. rocznie, co odpowiada około 5 proc. obecnego handlu między obiema stronami.
• Liberalizacja handlu przyniesie korzyści australijskim eksporterom rolnym, surowcowym i usługowym, jednocześnie zwiększając konkurencję dla europejskich producentów w sektorach rolnictwa, przemysłu i usług, którzy w niektórych segmentach mogą stracić nawet do 15 proc. udziału w rynku.

Unia Europejska i Australia stoją na progu zawarcia przełomowej umowy o wolnym handlu (FTA), która po ośmiu latach negocjacji ma zostać formalnie domknięta w najbliższych tygodniach - donosi poniedziałkowy news.com.au. 

Według australijskich źródeł, przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen planuje niebawem wizytę w Canberze, gdzie odbędą się rozmowy z premierem Australii Anthonym Albanese.

Von der Leyen powiedziała w ubiegłym tygodniu liderom UE, że porozumienie „wzmocni europejską obecność w jednym z najbardziej dynamicznych regionów gospodarczych świata” i poprawi dostęp UE „do kluczowych surowców — takich jak lit, kobalt, pierwiastki ziem rzadkich i wodór”, wszystkie istotne dla zielonej transformacji.

Obecnie odbywają się w Australii finałowe już rozmowy komisarza handlu UE Maroša Šefčoviča z australijskim ministrem handlu Donem Farrelliem.

Jak donosi portal, obie strony miały uzyskać „znaczący postęp” i traktują obecne rozmowy jako ostateczny etap negocjacji po wcześniejszym impasie z 2023 r., kiedy to Bruksela odmówiła zgody na australijskie żądanie niskotaryfowej kwoty ponad 40 tys. ton wołowiny rocznie. 

Główne treści porozumienia obejmują szeroko zakrojone zniesienie ceł i barier pozataryfowych na dobra przemysłowe, usługi i inwestycje, ale także wrażliwe kwestie rolno-spożywcze.

Do niedawna negocjacje blokowane były przede wszystkim przez opór europejskich rolników wobec zwiększenia dostępu australijskich eksporterów wołowiny i jagnięciny na rynek UE, a także spór o nazwy produktów chronionych, takich jak feta, parmezan czy prosecco.

Oczekuje się, że Australia zaakceptuje ofertę UE wynoszącą 30 tys. ton wołowiny, po tym jak Unia zmniejszyła swoje pierwotne żądania. Porzucono również starania o zmuszenie Australii do zniesienia 33-procentowego podatku od luksusowych samochodów, takich jak BMW i Mercedesy, choć unijni urzędnicy wskazują, że elektryczne samochody mogą liczyć na łagodniejsze traktowanie.

UE uzyskała jednak jedno kluczowe żądanie: europejskie firmy będą mogły kupować minerały po tych samych cenach co w Australii.

Dla UE porozumienie oznacza nowe perspektywy eksportu w sektorach technologicznych, maszynowych, chemicznych oraz usług profesjonalnych – obszarach, w których europejskie firmy są konkurencyjne.

W 2025 r. bilans handlowy w towarach między UE a Australią wykazywał przewagę Wspólnoty, co w praktyce może zwiększyć wartość europejskiego eksportu dzięki obniżeniu ceł i uproszczeniu procedur.

Jednak liberalizacja rynku wiąże się również z ryzykiem presji konkurencyjnej na sektorach rolnych UE, szczególnie tam, gdzie koszty produkcji są wysokie przy jednoczesnym napływie australijskich produktów rolno-spożywczych.

Dla Australii zaś kluczowe są zwiększone kwoty eksportowe oraz szeroki dostęp do rynku UE, liczącego około 450 mln konsumentów – co przedstawiono jako znaczący potencjalny wzrost handlu o ok. 10 mld dol. rocznie.

Australijski serwis zwraca uwagę, że szczególnie istotny jest dostęp do unijnych rynków surowców krytycznych i minerałów, co wpisuje się w australijską strategię dywersyfikacji handlowej i zmniejszenia zależności od Chin.

Dla australijskiego sektora rolnego porozumienie otwiera możliwości ekspansji, chociaż pewne ograniczenia dotyczące wymienionych wyżej produktów i stopniowego wycofywania ich użycia w eksporcie podkreślają, że liberalizacja nie jest absolutna.

Umowa UE–Australia nie jest jedynie instrumentem gospodarczym – służy również wzmocnieniu strategicznych relacji w regionie Indo‑Pacyfiku i zwiększeniu odporności łańcuchów dostaw wobec globalnych napięć handlowych.

Ambicją UE jest zwiększenie swojej obecności w regionie jako kontrapunkt wobec protekcjonizmu USA i napięć z Chinami, co podkreśla rosnącą wagę współpracy między podmiotami demokratycznymi z podobnymi priorytetami gospodarczymi.

Ten aspekt wpisuje się w szerszy trend europejskiej polityki handlowej, która obejmuje także negocjacje z innymi partnerami - np. Indiami i wskazuje na nową erę aktywności handlowej UE na globalnej scenie.

Umowa otwiera dla UE i Australii nowe rynki zbytu i sprzyja wzrostowi gospodarczemu oraz większej różnorodności eksportu. Jednocześnie stwarza wyzwania dla niektórych sektorów, takich jak rolnictwo i przemysł, które będą wymagały konkretnych działań wsparcia i mechanizmów łagodzących skutki konkurencji dla lokalnych producentów. 

©

Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin