Etxeko lanak egiten dituzten edo zaintzan aritzen diren pertsonek, emakumeak ia %100ean, gogoan izan dute egiten duten lanak bizitzari eusten diola. Adineko pertsonak eta haurrak zaintzen dituzte, etxeak garbitzen dituzte, eta milaka familiak bere egunerokotasunarekin jarraitu ahal izatea ahalbidetzen dute. Hala ere, nahiz eta euren lana funtsezkoa izan, sektore ikusezin eta prekarizatuenetako bat izaten jarraitzen du. Euren lan-kontratuetan (horrelakorik badute) jasoak ez diren eginbeharrak ere aurrera eramaten dituzte, inongo aitortzarik gabe. Aski da esateko atera dira kalera: aski da diskriminazioari, bazterketari eta ikusezin izateari.

Lan baldintza bidezkoak, eskubide argiak eta benetako babesa bermatuko dituen hitzarmen kolektiboa eskatu dute. Gutxieneko soldata propioa, zaintzaren balio soziala eta ekonomikoa aitortzen duena eta duintasunez bizitzeko aukera ematen diena. Horretarako beharrezkoa da gobernuen borondate politikoa eta baita ere eragile sindikalen erantzukizuna, etxeko langile horientzat hitzarmen kolektibo bat lortzeko. Errealitatea argia delako, haiek gabe bizitza ez da mantentzen.