(Ud)azkena iritsi da,

eta ez dakit nola esan behar dizudan

hostoak ez direla erortzen,

zuk egiten diezula putz,

indarrez eta gogoz.

Badakit maitasuna barruan dagoela

eta kanpoan bilatzen dugunean

ez dugula aurkitzen.

Nola aurkitu behar dut zure irribarrea

edozein tabernatako larunbat gauetan?

Monicak esan dit

loreak hazten zaizkizula

(h)arantza egiten duzun bakoitzean.

Eta erantzun diot

zu lorategi osoa zarela,

magia atera zenuela ezpainetatik,

eta nik,

truko guztiak jakin arren,

sinestu egin nizula.

Uler dezaket ni ez maitatzea,

baina utzidazu esaten

zauriak azkarrago ixten direla

zure begiak ilargiaren gainetik distiratzen

ikusten ditudanetik.

Lekua kendu diezu izarrei han goian

eta gure ohera erori dira

amestu genituen egunsenti guztiekin.

Zin egin nahi dizut,

nire bularrera bueltatzen bazara

ez duzula irtenbiderik aurkituko,

itxita baitago

kanpoan barrurako irrikan geratu ziren guztientzat.

Uste dut mintzea gustuko duzula,

edozein poetak

zu bezalako norbait maitatzen duela errezitatzen duenean,

eta ni beti nago aurrean,

pairatzen,

barruan utzi zenidan negua.

Bizitza osoan zehar izango diot inbidia

zurekin garagardo bat partekatzea lortzen duenari.

Ahotik kentzen dituzunean,

muxuak diot.

Ez dakit nola lortu zenuen nire bihotza,

jakinda, beti izan naizela hotza

eta berotik ihes egiten dudala,

gorputzenetik batez ere.

Olaia Baigorri