Giriş Tarihi: 24 Haziran 2026 08:02 Son Güncelleme: 24 Haziran 2026 08:03

Netanyahu ile Cvijanovic görüşmesinde Bosna-Hersek bayrağının sergilenmemesi, buna karşılık yalnızca Sırp entitesinin bayrağının öne çıkarılması, İsrail tarafının kiminle ve hangi siyasi zeminde ilişki kurmak istediğini açık biçimde ortaya koydu. Bu görüntü, Bosna-Hersek devletini değil, ülke içindeki ayrılıkçı hattı muhatap alan bir yaklaşım olarak değerlendirildi.

Cvijanovic'in Bosna-Hersek Devlet Başkanlığı Konseyi'nin bir üyesi sıfatını taşımasına rağmen, görüşmenin sembolik dilinde Bosna-Hersek'in tamamen silinmesi dikkat çekti. Böylece Tel Aviv yönetimi, yalnızca bir siyasi isimle görüşmekle kalmadı; Bosna-Hersek'in kurumsal kimliğini de görmezden gelen bir pozisyon aldı.

"GERÇEK DOSTLAR" ÇIKIŞI

Görüşmeye damga vuran bir diğer unsur ise İsrail Dışişleri Bakanı'nın Sırpları "İsrail'in gerçek dostları" olarak nitelendirmesi oldu. Bu ifade, yalnızca diplomatik bir iltifat değil; Bosna-Hersek'in çok katmanlı ve hassas siyasi yapısında taraf seçen, dengeyi bozan ve gerilimi körükleyen bir söylem olarak öne çıktı.

X

Aynı açıklamada Bosna'daki Hristiyan azınlıkların korunması gerektiği yönündeki vurgu da dikkat çekti. Bu söylem, Bosna-Hersek'in iç siyasi dengelerine dışarıdan müdahale niteliği taşıdığı gerekçesiyle eleştirildi. Zira bu tür ifadeler, ülkenin zaten kırılgan olan etnik ve siyasi fay hatlarını daha da derinleştirme riski taşıyor.

TEL AVİV'DEN BALKANLAR'DA YENİ FAY HATTI HAMLESİ

Netanyahu hükümetinin verdiği fotoğraf, yalnızca ikili bir görüşmenin ötesinde anlam taşıyor. Gazze'de yürüttüğü soykırım nedeniyle uluslararası alanda ağır eleştirilerle karşı karşıya olan İsrail yönetiminin, Balkanlar'da da ayrıştırıcı ve kutuplaştırıcı bir siyasi dil üzerinden yeni ortaklıklar inşa etmeye çalıştığı yönünde değerlendirmeler yapılıyor.

Bosna-Hersek gibi savaşın ve etnik bölünmenin ağır bedellerini yaşamış bir ülkede, devlet bayrağını dışlayan ve yalnızca bir entiteyi öne çıkaran diplomatik tercih; barışa, ortak yaşama ve ülkenin toprak bütünlüğüne değil, tam tersine bölünmüşlüğe yatırım yapan bir hamle olarak görülüyor.