کتاب «تاریخ فرهنگی جدید» به تألیف و تدوین لین هانت، از نظریه‌پردازان برجسته تاریخ فرهنگی، با ترجمه محمدامیر احمدزاده و مقدمه نعمت‌الله فاضلی از سوی انتشارات همرخ منتشر شد؛ اثری که با تمرکز بر نقش فرهنگ، زبان و تجربه‌های زیسته، چشم‌اندازی تازه به تحلیل رخدادهای تاریخی ارائه می‌دهد.

به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی اجتماعی خبرگزاری رسا، کتاب «تاریخ فرهنگی جدید» به تألیف و تدوین لین هانت، از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان تاریخ فرهنگی جدید، با ترجمه دکتر محمدامیر احمدزاده، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، و با مقدمه‌ای از دکتر نعمت‌الله فاضلی، از سوی انتشارات همرخ منتشر شده است.

این اثر به معرفی یکی از مهم‌ترین رویکردهای معاصر در مطالعات تاریخی می‌پردازد؛ رویکردی که به جای تمرکز صرف بر وقایع سیاسی و روایت‌های رسمی، نقش فرهنگ، زبان، باورها، نمادها و تجربه‌های زیسته انسان را در شکل‌گیری تاریخ مورد توجه قرار می‌دهد. در نگاه تاریخ فرهنگی، حقیقت تاریخی امری ثابت و مستقل نیست، بلکه در بستر ساختارها و تجربه‌های فرهنگی و اجتماعی شکل می‌گیرد و معنا می‌یابد.

کتاب «تاریخ فرهنگی جدید» تلاشی برای تبیین مبانی نظری و روش‌شناختی این حوزه مطالعاتی است و نشان می‌دهد که تاریخ فرهنگی چگونه به بازخوانی آن بخش از گذشته می‌پردازد که در تاریخ‌نگاری سنتی کمتر دیده شده یا به حاشیه رانده شده است. از این منظر، تاریخ فرهنگی ماهیتی انتقادی و ساختارشکن دارد و می‌کوشد روایت‌های مسلط تاریخی را از زاویه‌ای تازه مورد بررسی قرار دهد.

پس از مقدمه مترجم، پیشگفتاری با عنوان «تاریخ فرهنگی: روایتی بشردوستانه» به قلم نعمت‌الله فاضلی و سپس مقدمه‌ای با عنوان «تاریخ، فرهنگ و متن» آمده است. مطالب کتاب در هشت فصل تنظیم شده که هر یک به یکی از جریان‌ها، نظریه‌ها یا موضوعات مهم تاریخ فرهنگی اختصاص دارد.

فصل نخست به اندیشه‌های میشل فوکو و تأثیر آن بر تاریخ فرهنگی می‌پردازد. فصل دوم با بررسی آثار ای.پی. تامپسون و ناتالی زیمون دیویس، رابطه جامعه، آیین و فرهنگ را واکاوی می‌کند. در فصل سوم، دیدگاه‌های کلیفورد گیرتز درباره دانش و تاریخ محلی بررسی شده و فصل چهارم به نسبت ادبیات، نقد ادبی و تخیل تاریخی اختصاص یافته است.

سه فصل بعدی موضوعاتی همچون بازنمایی نظم اجتماعی در آمریکا، نقش متن، چاپ و خواندن در تاریخ فرهنگی، و جایگاه بدن، جزئیات و روایت‌های بشردوستانه را مورد بحث قرار می‌دهند. فصل پایانی نیز با عنوان «تماشای فرهنگ در اتاق شاهزاده رنسانسی» نمونه‌ای از کاربرد رویکرد تاریخ فرهنگی در تحلیل آثار و فضاهای تاریخی را ارائه می‌کند.

«تاریخ فرهنگی جدید» برای پژوهشگران و دانشجویان رشته‌های تاریخ، علوم اجتماعی، انسان‌شناسی، مطالعات فرهنگی و علاقه‌مندان به رویکردهای نوین تاریخ‌نگاری، منبعی ارزشمند به شمار می‌رود و تصویری روشن از تحولات نظری تاریخ فرهنگی و مهم‌ترین اندیشه‌های شکل‌دهنده این حوزه ارائه می‌دهد.