20 σφαίρες για τα 20 του χρόνια …

Дата публикации: 23-07-2026 02:50:21

20 ΠΥΡ  ΓΙΑ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΣΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ
+1
  ΓΙΑ   ΤΑ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ
Γράφει η
Δήμητρα Καραχοτζίτη
(ΔΕΝ) μου κάνει εντύπωση που με τα λόγια του ο δήμαρχος Άργους (της πόλης όπου μεγάλωσα και συχνά επιστρέφω) ενοχοποιεί τη μητέρα του Θοδωρή και δεν αναφέρεται και στους δυο του γονείς. Γιατί ο Θοδωρής γεννήθηκε και από τους δύο. Άσχετα εάν ο πατέρας του είναι απλά βιολογικός του γονιός, γιατί στην πορεία τον εγκατέλειψε (αυτή την πληροφορία έχω, αλλά χρήζει διασταύρωσης). Και δεν το αναφέρω για να καταδικαστεί ο πατέρας. Αυτοί που είναι να καταδικαστούν είναι προφυλακισμένοι αστυνομικοί. Αλλά, το αναφέρω για να κοιτάξουμε και οι ίδιες/οι τις πεποιθήσεις που αναπαράγουμε. η μητέρα θεωρείται το κύριο πρόσωπο φροντίδας, ενώ ο πατέρας είναι συχνά απόν με ποικίλους τρόπους . Τα έμφυλα αυτά στερεότυπα θεωρούμε πως επηρεάζουν το πως οι ίδιες οι αντιλαμβάνονται το ρόλο τους, το οποίο επιδρά στις σχέσεις τους με τα παιδιά.
(ΔΕΝ) με εκπλήσσει που όλη η ευθύνη πάει στη μητέρα…γιατί αυτή είναι η κοινή λογική. Αυτή η κοινή λογική που γεμίζει ευθύνες την κάθε μητέρα. Ευθύνες που μεγάλο ποσοστό τους είναι εκτός του δικού τους ελέγχου. Και εκεί που απουσιάζει ο πολιτικός λόγος προάσπισης τους, γεμίζουν οι ενοχές…ξεχειλίζουν…πάνε στο παιδί. Και όταν το παιδί πάει να γίνει ενήλικας υπό το βάρος ενοχών δεν ανοίγει φτερά στον  κόσμο. Και η σύγκρουση μεταξύ μητέρας και παιδιού κορυφώνεται και γίνεται φαύλος κύκλος. Διαιωνίζεται μέχρι την εφηβεία…και τα γεράματα.
Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
Πόσο μάλλον όταν μία μόνη μητέρα, και επιπροσθέτως μετανάστρια,  μεγαλώνει ένα παιδί που βρίσκεται αντιμέτωπο με κοινωνικά εμπόδια, όπως για παράδειγμα  τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού. Για να μπούμε στη θέση αυτής της μητέρας…όχι μόνο στο τώρα αλλά σε όλα τα αναπτυξιακά του στάδια μέχρι να γίνει 20 χρονών και να έρθει το τέλος της αναπτυξιακής του πορείας από τα χέρια της ελληνικής αστυνομίας.
Γιατί η ενοχή που τώρα της προσάπτεται δεν είναι κάτι που έγινε τώρα. Διαμορφώνεται από πάντα… Δεν γνωρίζω την προσωπική ιστορία της συγκεκριμένης γυναίκας και ούτε προτίθεμαι να την συγκαλύψω με γενικεύσεις αλλά θεωρώ χρήσιμο να αναφερθεί προς προάσπιση της πως γενικά οι μητέρες που μεγαλώνουν παιδιά που αντιμετωπίζουν κοινωνικά εμπόδια έχουν εσωτερικεύσει την κατηγορία. Γιατί είναι εξαρχής κοινωνικά απομονωμένες και στιγματισμένες.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε έρευνα των Arcia & Fernández, (2003)  το 42% των μητέρων κατηγορούσαν τους εαυτούς τους και 39% ένιωθε στιγματισμένη από άλλους. Οι μητέρες που κατηγορούσαν τον εαυτό τους είχαν χαμηλότερη εκπαίδευση, δε ζητούσαν συχνά επαγγελματική βοήθεια, ένιωθαν κοινωνικά αποκλεισμένες και λιγότερο ικανές να διαχειριστούν τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι οι πεποιθήσεις μίας μητέρας ότι ο πατέρας τη στηρίζει ανεπαρκώς στη διαχείριση του παιδιού μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη ηρεμίας και στο να αντιλαμβάνεται τη συμπεριφορά του παιδιού ως απαιτητική. (Holden, G., Ritchie, K, 1991).
Με τα παραπάνω δεν ακυρώνω το πένθος που θα νιώθει ο πατέρας του παιδιού. Το πένθος άλλωστε είναι βίωμα προσωπικό και βαθιά ανθρώπινος ο σεβασμός του. Και ούτε θέλω αντί για μία γονέα να στρέψω το δάκτυλο ή/και στον άλλο. Συνηθίζουμε, ως εκπαιδευτικοί (και από την επαγγελματική μου σκοπιά μου θα μιλήσω) να στρέφουμε τα δάκτυλα στους γονείς και αυτοί σε εμάς. Ας δώσουμε η μία στον άλλο τα χέρια. Ας πάρουμε ανάσα βαθιά. Με συνείδηση. Και ας μάθουμε να κατευθύνουμε το θυμό μας στη σωστή κατεύθυνση. Γιατί το κράτος δολοφονεί τα παιδιά και τους μαθητές μας. .Η ενοχή είναι του κράτους και όσων έτσι αδιάλλακτα το εκπροσωπούν. Και τελικά την στρέφουν πάνω μας , γινόμενη  όπλο τους και μας εξουσιάζουν.
Και όλη αυτή την προσπάθεια εξήγησης για τον πολλαπλό αριθμό των σφαιρών, που τόσο με δυσκολεύει να πάρω μέρος. Αφού είναι όλοι οι πυροβολισμοί, αυτοί που άηχα προσέκρουε για να επιβιώσει μέχρι όσο μπόρεσε.
Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
1 Μπαμ για το αυτιστικός 2 Μπαμ για τη μεταναστευτική ταυτότητα 3 Μπαμ για τη μαμά από Ρωσία 4 Μπαμ για τον απών μπαμπά 5 Μπαμ για το ότι δεν ήταν σπίτι χαπακωμένος 6 Μπαμ για το ότι είναι ξένος σε αυτή την πόλη 7 Μπαμ που δεν θα μπορούσε να κάθεται ακίνητος στο θρανίο στο σχολείο 9 Μπαμ… 10….11 για τη δυσκολία επικοινωνίας με άλλα παιδιά…12… που η τάξη δεν έχει κατάλληλη ηχομόνωση και οι ήχοι χτυπούν ακατέργαστα το τύμπανο του .13 που δεν είναι αριστούχος λυκείου να μιλά στο ραδιόφωνο για τα ακαδημαίκά του όνειρα 14 για το ότι συνεχίζει να υπάρχει 15 μπαμ για το ότι δεν σπουδάζει.…16…17 για το ότι συνεχίζει να είναι αυτός που είναι….18… γιατί μας ξέφυγε… 19…20 μπαμ για όλα του τα χρόνια 21 πυροβολισμοί , ευθεία βολή στην αντίληψη, στο πνεύμα που βλέπει τον κόσμο μας …πώς; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Απ’ όλα ξέφυγε, μα στο  τελευταίο μπαμ τον βρήκε για όσα μέσα του ήταν και σε μία «κανονική» πραγματικότητα θα γινόταν…
Ο Θοδωρής ήταν 20 χρονών. Ένας νέος άνθρωπος στο οριακό σημείο μεταξύ εφηβείας και ενήλικης ζωής. Δεν άνηκε στην μητέρα του, όσες διαγνώσεις και να είχε από τους επίσημους φορείς. Το παιδί φεύγει από το βυζί της μητέρας. Για αυτό πάει σχολείο. Η κοινωνικοποίηση είναι ο βασικός ρόλος του νηπιαγωγείου. Και σε αυτό να αναφέρω το Vygotsky οποίος από τη δεκαετία του ’70 έλεγε πως είναι ρόλος των εκπαιδευτικών προσχολικής ηλικίας να συμβάλουν στο να γίνει το παιδί από σκλάβος κυρίαρχος του περιβάλλοντος. Από εκείνα τα πρώιμα χρόνια…η ευθύνη για την ανατροφή του παιδιού γίνεται κοινωνική ευθύνη και όχι ατομική. Μα ένας «αυτιστικός» είναι κάτι άλλο…
Ναι, ένας άνθρωπος στο φάσμα του αυτισμού είναι μία ακόμη διαφορετική φωνή, ένας άλλος κόσμος που δεν τον αποδέχεται ο στρεφόμενος γύρω από τον εαυτό του κόσμο των υπολοίπων. Και τον πυροβολεί ήδη από τα πρώιμα του χρόνια…τον καταστέλλει…τον συρρικνώνει. Την ώρα που βλέπει κάτι πιο μεγάλο από εμάς ο Θοδωρής και όλα αυτά τα παιδιά δώρα στην ανθρωπότητα…Και όταν πια μεγαλώνει και πάει να φύγει από τη μαμά του…πάει στη θάλασσα…για μια μεγάλη βουτιά μέσα στη νύκτα της ενηλικίωσης βρίσκει μπλόκο.
Εκεί σταμάτησε η προσπάθεια ύπαρξης του σε αυτό τον κόσμο της ορθολογικής και «αντικειμενικής» πραγματικότητας. Επειδή, λόγω της δουλειάς μου (ως νηπιαγωγού) έρχομαι σε καθημερινή επαφή με παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα με κοινωνικά εμπόδια, όπως ο Θοδωρής προσπαθώ (όπως και άλλες/οι συνάδελφοι) να δούμε πίσω από τη συμπεριφορά του παιδιού, να εντοπίσουμε τις ελλείψεις σε βασικές δεξιότητες και τις ανάγκες που δεν εκπληρώνονται. Και σύμφωνα με την επιστημονική βιβλιογραφία τα παιδιά με συμπεριφορικές δυσκολίες βρίσκονται σε μία διαρκή εγρήγορση για εντοπισμό κινδύνων, το νευρικό τους σύστημα είναι συνεχώς σε υπερένταση. Πόσο μάλλον όταν έρχονται απέναντι από φορείς ταυτισμένους με την εξουσία, όπως οι δάσκαλοι. Πόσο πολύ περισσότερο όταν είναι μπροστά από τους κύριους εκπροσώπους της επιβολής της τάξης. Πόσο όταν όλη τους τη ζωή βιώνουν τη ματαίωση όσον αφορά την εκπλήρωση των ενήλικων  προσδοκιών προς αυτές/ούς σε όλους τους τομείς της κοινωνικοποίησης τους και την συνεπακόλουθη κοινωνική περιθωριοποίηση τους.
Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
Δε γνωρίζω εάν οι αστυνομικοί γνώριζαν εάν ήταν « αυτιστικός» και η προσπάθεια απάντησης απλά προσθέτει στη θολούρα. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ότι ο κατασταλτικός μηχανισμός της αστυνομίας είναι βίαιος και δολοφονικός όπως και να έχει για τα νευροδιαφορετικά άτομα, είτε τα έχει πυροβολήσει είτε όχι. Εν δυνάμει τα πυροβολεί… Γιατί μπορεί οι υπόλοιποι/ες να έχουμε εσωτερικεύσει το μονοπώλιο της βίας από πλευράς του κράτους και φαινομενικά να το διαχειριζόμαστε π.χ με αυτοάνοσα και ζάναξ και ουσίες και συναισθηματικούς χειρισμούς ανθρώπων, αλλά κάποιοι άλλοι όχι. Και γιατί η ίδια η νευροβιολογία τους δεν το δέχεται. Σε αυτή τη δεξιότητα υπολείπεται ο Θοδωρής...
Και η ανάγκη του πίσω από αυτά; Μόνο αυτός τη γνώριζε. Αλλά επειδή δεν είναι εδώ μαζί μας να μας πει, θα κάνω τις προσωπικές μου προβολές και θα πω πως γύρευε μια βουτιά στου ορίζοντα τα ανοιχτά, σε μία ενηλικίωση που αυτός την ορίζει. Και όχι σε αυτή που διαμορφώνεται σταδιακά στην πόλη μας μέσω ένταξης παιδιών σε ομάδες της Άκρας Δεξιάς.
Δεν φόραγε σιδηρογροθιές και φουλ φέις. Φορούσε μαγιό και έχει πρόσωπο και όνομα… Δεν γέμιζε στοχάδια την ασχήμια της πόλης. Στόχευσαν με πολλαπλές σφαίρες στην πολλαπλή ευαλωτότητα του.
Και εάν κάτι έχουν να φοβούνται οι γονείς της πόλης του Άργους (και όχι μόνο) είναι η συμμετοχή των παιδιών τους σε τέτοιες δολοφονικές ομάδες. Εκεί χρειάζεται να εστιάσουμε. Και τα παιδιά, απ’όσο ακούω, που συμμετέχουν σε αυτές είναι παιδιά με κάποια ευαλωτότητα στην οικογένεια τους. Γιατί ο δήμαρχος άραγε δε σπεύδει να προλάβει αυτό που έρχεται; Είναι εμφανές; Τέτοια παιδιά τα θέλουμε, για να προασπίζονται δουλικά με σιδερογροθιές αυτούς που «αριστεύουν» στη ζωή και εκπροσωπούν την εξιδανικευμένη και μισαναπηρική πραγματικότητα.
Η κρατική δολοφονία του Θοδωρή αναδεικνύει ένα μείζον θέμα των ατόμων με κοινωνικά εμπόδια, τα οποία μεταβαίνουν από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή. Και αυτό είναι η κατασκευασμένη αναπηροποίηση τους. Καταλήγουν να γίνονται (από την κούνια τους) κοινωνικά καταδικασμένα, αδιαλείπτως εξαρτώμενα από την οικογένεια, κρυμμένα στα σπίτια τους και στην ντροπή των δικών τους, χαπακωμένα. Το μέσα τους πώς να γυρέψει τη θάλασσα που γύρεψε ο Θοδωρής. Και εάν το κάνει…Μία πραγματικότητα εκτός ελέγχου…ε; Πώς αλλιώς να διαχειριστεί (ο Θοδωρής ή η κοινωνία δεν έχω καταλήξει) μία τέτοια έκρηξη λυσσαλέα για ζωή που μέχρι τώρα δεν της έχει επιτραπεί να ζήσει. Και εάν δεν είσαι στην Ψυχιατρική Κλινική με ένεση να σε αδρανοποιήσουν, σε πυροβολούν στο ψαχνό. Όμως, ο Θοδωρής τόλμησε να ξεφύγει από την ψυχική καταστολή του σπιτιού. Επιχείρησε να βουτήξει στη θάλασσα.  Και έκανε να αντιληφθούμε και να διατυπώσουμε αυτά που πριν αναβάλαμε.
Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
Πάντα πιστεύω πως τα νευροδιαφορετικά παιδιά κάτι έχουν να δώσουν στην ομάδα, στην κοινωνία, στον κόσμο. Κάτι που εγώ δεν βλέπω εκείνη τη στιγμή, αλλά μπορεί και εγώ μέσα μου να έχω βαθιά ανάγκη. Και προσπαθώντας να ακούσω πίσω από τους πυροβολισμούς. Κοιτώντας στο σκιώδες σημείο της δολοφονίας, που τυχαίνει να είναι κοντά στο σπίτι της μητέρας μου…βλέπω το Θοδωρή να πετάει πάνω από την πόλη και να σβήνει τα ακροδεξιά συνθήματα που κάνουν την ασχήμια της ακόμα πιο υποφερτή. Και περνώντας τα βράδια έξω από το σημείο της δολοφονίας, τον βλέπω με τη φαντασία μου, να κρύβεται σε μία γωνιά του εγκαταλλειμένου κτηρίου και να σχεδιάζει εκεί ένα καινούριο σχολείο. Ένα σχολείο διαφορετικό από αυτό της οικογένειας του κυρίου Μαλτέζου, του δημάρχου Άργους, όπου τα παιδιά έχω ακούσει (τουλάχιστον τη δεκαετία του 80) έτρωγαν αβέρτα και σαδιστικά ξύλο. Αυτή την εικόνα κάνω , Θοδωρή, για να μη φοβάμαι, όταν περνάω απ’εκεί και για να σε νιώθω συντροφιά σε όλες τις μοναξιές της δικής μου εφηβείας και ενηλικίωσης...
Κάποτε, σε μια περίοδο που έμενα μόνιμα στο Άργος και την ίδια ώρα προσπαθούσα να φύγω αλλά εύρισκα μπλόκο, ένας φίλος μου είχε πει για την πόλη πως είναι σαν μια δίνη που όταν πας στα όρια της να κινηθείς σε ρουφά ξανά πίσω, να στοβιλίζεσαι διαρκώς στα στενά όρια της. Από αυτή τη δίνη ίσως πήγε να φύγει και ο Θοδωρής και θα μείνει εδώ για πάντα μαζί μας, όσο και εάν φεύγουμε και εάν φεύγει. Δεν θα μας ξεχάσει. Εμείς;
Και εάν από κάπου ο Θοδωρής βλέπει, ως άτομο με μοναδικές και (για εμένα) μαγικές ικανότητες θα έβλεπε μία αντιδίνη. Στο στριφογύρισμα των ροδών των αναπηρικών αμαξιδίων των ατόμων από την συλλογικότητα Μηδενική Ανοχή. Ενώ μαχητικά και αποφασισμένα κινούνταν στο δυσκολα προσβάσιμο για άτομα με αναπηρία δημαρχείο Άργους για να μιλήσουν ως άνθρωποι που τολμάνε να μιλήσουν σε ένα βρυκόλακα.
Αυτή την αντιδίνη που διαμορφώνεται όταν ξεπετάξουμε την ντροπή, όταν γίνουμε ορατοί με τις αδυναμίες μας. Όταν ξεπετάξουμε το «Αιδώς Αργείοι» από πάνω μας και όλα τα σύνδρομα του και αγκαλιάσουμε καθαροί πια με συλλογική συνείδηση τη μητέρα του Θοδωρή.
Arcia, E., & Johnson, A. (1998). When respect means to obey: Immigrant Mexican mothers’ values for their children. Journal of Child and Family Studies, 7, 79-95.
Arcia, E., Fernández, M. C., & Jáquez, M. (2003). Latina mothers’ characterizations of their young children with disruptive disorders. Manuscript submitted for publication.
Holden GW, Ritchie KL. Linking extreme marital discord, child rearing, and child behavior problems: evidence from battered women. Child Dev. 1991 Apr;62(2):311-27. doi: 10.1111/j.1467-8624.1991.tb01533.x. PMID: 2055124.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
https://youtu.be/WIJFNK-rbKE
The post 20 σφαίρες για τα 20 του χρόνια … appeared first on Militaire.gr.

Схожие новости

#	Наименование новости	Тональность	Информативность	Дата публикации
1	Ιεροσυλία, σκύλευση και κονόμα…Στάθης Σταυρόπουλος	0	21.68	25-07-2026
2	Το Ηθικό Μειονέκτημα της Αριστεράς- Κώστας Βέργος	0	19.34	22-07-2026
3	Ποιος θα κάνει το κακό καλύτερα; Ιδού το ερώτημα! Στάθης Σταυρόπουλος	0	19.66	24-07-2026
4	Η δημοκρατία του ενός και ο «νέος» Τσίπρας- Χάρης Αθανασιάδης	0	14.65	25-07-2026
5	Ανδρουλάκης: «Πρωθυπουργός της εκτροπής ο Μητσοτάκης»	0	16.85	24-07-2026
6	Σαλμάς κατά Γεωργιάδη: «Ζητούσε από επιχειρηματίες να χρηματοδοτούν μέσα ενημέρωσης»	0	17.19	22-07-2026
7	Η Αριστερά πάει ιδιωτικό… ΣΤΑΘΗΣ	0	20.52	23-07-2026
8	ΒΟΜΒΕΣ Σαλμά για Novartis, Γεωργιάδη και «υπόθαλψη της ακρίβειας από τον Μητσοτάκη	0	12.63	23-07-2026
9	Ο Πολάκης μιλά για δικαίωση του μετά τις αποκαλύψεις Σαλμά	0	19.13	22-07-2026
10	Με ποια κριτήρια επιλέγει επιχείρηση ένας εργαζόμενος	0	7.99	23-04-2026

Классификация: Мнения. Схожих патентов: 0. Схожих новостей: 10. Тональность: 0. Информативность: 16.75. Источник: www.militaire.gr.