dr hab. Witold Szczepaniak, prof. UPP

Opublikowano: 25-07-2026, 08:30

Słoma to nawóz organiczny, który stanowi cenne źródło nie tylko materii organicznej, lecz także składników pokarmowych. Ma szczególne znaczenie przy obecnej cenie nawozów mineralnych. 

Warto pamiętać, że składniki pokarmowe zawarte w słomie będą dostępne dla roślin dopiero po jej rozłożeniu, tj. mineralizacji, gdyż rośliny pobierają z gleby składniki mineralne, a nie organiczne. Dlatego po raz kolejny warto przypomnieć podstawowe informacje dotyczące nawożenia słomą, które mają wpływ na efektywność tego zabiegu, a w konsekwencji na oszczędności, na które możemy sobie pozwolić, dysponując stanowiskiem z pozostawioną słomą. Zatem pozostawiając na polu słomę, trzeba przede wszystkim podjąć działania, o których piszemy poniżej.

 Stosunek C:N w słomie waha się średnio od 40-80:1 (tab. 1): dla porównania w oborniku ten stosunek kształtuje się na poziomie około 30:1, a w próchnicy 10:1. Stąd też słoma stanowi dla mikroorganizmów glebowych bardzo dobre źródło węgla, ale relatywnie słabe azotu (szczególnie słoma zbóż i kukurydziana). W związku z tym może dochodzić do związania azotu w glebie przez mikroorganizmy (proces ten często nazywany jest biologicznym uwstecznianiem azotu lub immobilizacją tego składnika), które zwiększyły swoją liczebność wskutek dużej dostępności węgla, co w konsekwencji czasowo zmniejsza dostępność tego składnika dla roślin.